Culturize me.

One of my New Year's resolutions is to look for my lost inspiration. Specially after the museums I visited in London, I decide to start visiting some exhibitions, museums or galleries. There are many interesting things going on in the city of Athens.

So I found out about the Onassis Cultural Center exhibition from a Facebook link and continued reading about Robert Mapplethorpe. I was so impressed by his biography, that I decided that this is a must-see.

I called my friends Tina and P. and went there. We trull enjoyed it. The photographs where exceptional. There was also a certain dynamic because of the technique he was using to print them.

(the entrance of the exhibition)

(all pictures from Robert Mapplethorpe foundation)

The entrance costs 8 euros (4 for students), but don't be scared by the price. Together with the photography exhibition and the 2 small movies that Mapplethorpe has directed, there is a 2-and-a-half hour documentary about his life that you can watch. Unfortunately, it is not mentioned in the program me, so we were not prepared to stay that long. We watched about 45 minutes and it was so interesting, that I could pay again just to go and watch it. But YOU, my reader, you know and you will go prepared. Maybe put a bottle of water in your bag too.

So, this beautiful morning and this interesting exhibition was styled with my new jacket (yes... it IS from London) and my new shoes.

(Rag&Bone jacket, Zara cashmere sweater & jeans, Aldo Shoes, Bag Marc by Marc Jacobs)

(Hot leather details)

(Connecting with the camera)

(More hot details with leather bindings on the sleeves, "golden" bracelets from Accessorize, studs from Claire's and painted pearls with black swarovski berry bead from my sister in law. Golden Treasure Nail polish by H&M)

-----------------------------
Κουλτούρα να φύγουμε

Μία από τις αποφάσεις της νέας χρονιάς είναι να ψάξω να βρω τη χαμένη μου έμπνευση (ψάξε-ψάξε δεν θα το βρεις). Ειδικά μετά από τα μουσεία που επισκέφτηκα στο Λονδίνο είπα να συνεχίσω και εδώ να επισκέπτομαι εκθέσεις, μουσεία και γκαλερί. Συμβαίνουν πολλά όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα σε αυτή την πόλη.

Από ένα link μιας επαφής μου στο facebook λοιπόν βρέθηκα στο site της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση να διαβάζω για τον Robert Mapplethorpe. Διαβάζοντας το βιογραφικό του -πιστέψτε με είναι πολύ εντυπωσιακό- αποφάσισα πως αυτή είναι μια έκθεση την οποία πρέπει να δω.

Πήρα λοιπόν χτες τις φίλες μου Τίνα & Π. και πήγαμε. Και πραγματικά το ευχαριστηθήκαμε. Οι φωτογραφίες είναι εξαιρετικές. Οι φόρμες που δημιουργεί ο Mapplethorpe στις φωτογραφίες του είναι μοναδικές, αλλά και η ίδια η ποιότητα των φωτογραφιών λόγω της εκτύπωσής τους (αργυροτυπία) έχει μια ξεχωριστή δυναμική.

Η είσοδος είναι 8 ευρώ (για φοιτητές 4), αλλά μην τρομάζεις. Παράλληλα με την έκθεση, η οποία περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό φωτογραφιών και 2 ταινίες μικρού μήκους σκηνοθετημένες από τον ίδιο τον Mapplethorpe, προβάλλεται και ένα ντοκιμαντέρ δυόμιση ωρών (ναι καλά άκουσες 2+μισή) για τη ζωή του. Δυστυχώς αυτό δεν αναφέρεται στο πρόγραμμα και δεν είχαμε τόσο χρόνο στη διάθεσή μας, αλλά τα 3 τέταρτα που είδαμε είχαν μεγάλο ενδιαφέρον. Τόσο που ψήνομαι να πάω να ξαναπληρώσω για να το δω ολόκληρο. Εσύ όμως, αναγνώστη μου, ξέρεις και θα πας και ενημερωμένος και οργανωμένος (θα έχεις κι ένα νεράκι στην τσάντα).

Η όμορφη αυτή έξοδος συνδυάστηκε με το καινούργιο μου σακάκι (ναι, ναι από το Λονδίνο) και τα καινούργια μου παπούτσια.

Playing with my new gun & last minute gifts

No, no, don't worry! I am just talking about my new glue-gun! I am so exited that I finally got one, that I am making up excuses to use it all the time. For those of you who love crafts, if you don't have a glue-gun, go and get one. It is so fast and effective that I don't know what I was doing before that.

First, a roll of duck-tape ended so I decided to transform it into a bracelet. Don't tell me that you have never tried a duck-tape roll as a bracelet! So I gathered all my precious fabric scraps and did it!




After that I made a sequin frame which I forgot to take a photo of and gave it as a present.

Then I needed more of my glue fix so I made another frame with fabric flowers. (Also a last minute gift).



But I wasn't only making last minute gifts. I had the pleasure to receive one too. The "Liebster Blog Award" from my friend Tina.



I will not keep it to myself. I will pass it on to 5 bloggers I like for different reasons.

Provato Because he is the first blogger I ever met. It's about time he made a comeback

Aphasia For her beautifully illustrated T-shirts and the music she chooses to accompany them.

Tatiana For her aesthetics and the lovely things she makes.

Alex For the inspiration

Penguin Just because

So, Happy New Year Everyone and may your wishes come true!!

-----------------------------------------------------
Παίζοντας με το καινούργιο μου πιστόλι και δώρα της τελευταίας στιγμής.


Όχι, όχι, δεν μεταμορφώθηκα ξαφνικά σε ένα πολεμόχαρο τέρας. Μιλάω απλά για το καινούργιο μου πιστόλι σιλικόνης. Ήθελα πολλά χρόνια να πάρω ένα, αλλά δεν ξέρω τι με σταματούσε, γιατί ούτε ακριβό είναι, ούτε και δύσκολο να το βρεις. Δεν ξέρω τι έκανα τόσο καιρό χωρίς αυτό. Ξέρω όμως τι έκανα μέσα σε λίγες ώρες ΜΕ αυτό.

1) Βραχιολάκι for me από τελειωμένη κολλητική ταινία (μη μου πεις ότι ποτέ δεν το έχεις δοκιμάσει σαν βραχιόλι) και μπλε σκούρο ύφασμα με παγιέτες. Θυμάσαι;
2) Κορνίζα με την ίδια παγιέτα, που δυστυχώς ξέχασα να φωτογραφίσω και την έδωσα δώρο.
3) Κορνίζα με μαύρα και ροζ υφασμάτινα λουλούδια.

Δεν ήμουν όμως εγώ που έδωσα δώρα της τελευταίας στιγμής. Είχα τη χαρά να λάβω ένα από την φίλη μου την Τίνα. Το "Liebster Blog Award"!!
Επειδή όμως είναι ένα ΄δωρο που δεν το κρατάμε πολύ στα χέρια μας, είναι η σειρά μου να το δώσω σε 5 bloggers για διαφορετικούς λόγους στον καθένα.

Provato Γιατί είναι (και) ο πρώτος blogger που γνώρισα και είναι καιρός να επιστρέψει.

Aphasia Για τα υπέροχα μπλουζάκια με illustrations που φτιάχνει και τη μουσική με την οποία τα συνοδεύει.

Tatiana Για την αισθητική της και τα υπέροχα πραγματάκια που φτιάχνει.

Alex Για την έμπνευση.

Penguin Γιατί έτσι μας αρέσει.

Καλή Χρονιά σε όλους λοιπόν και εύχομαι οι ευχές σας να γίνουν πραγματικότητα.

I Love Mafalda

Για όσες λατρεύουν τα εσώρουχα και τα comics ταυτόχρονα, τρέξτε στα oysho! Η αγαπημένη Mafalda, τώρα και σε εσώρουχο. Για να γουστάρετε εσείς, για να σκάσει χειλάκι το αμόρε ή για να διαβάζεις κάτι στην τουαλέτα, βρε αδερφέ. Νισάφι με τα απορρυπαντικά!
Και επειδή είναι και σε πολλές γλώσσες, μπορείς να κάνεις practice στα ξένα σου! Μόνο φρόντισε να πάρεις το ολόκληρο σλιπάκι, γιατί σε στριγκάκι δεν έχει πολύ ζουμί για διάβασμα.

Εργασία και χαρά

Μόλις συνειδητοποίησα ότι πάνε κάπου 10 μέρες από το τελευταίο μου post. Δυστυχώς ο φόρτος της εργασίας μου ήταν αρκετά μεγάλος με αποτέλεσμα να απομακρυνθώ από τις αγαπημένες μου ασχολίες (δηλαδή να ντύνομαι, να στολίζομαι και να φωτογραφίζομαι) και κυρίως από το να γράφω στο blog μου.
Με αφορμή όμως την εβδομάδα που ξεκίνησε με εξίσου άγριες διαθέσεις όσον αφορά τη δουλειά, αλλά και τις μπότες που αγόρασα πριν λίγο καιρό από το Zara, αποφάσισα να συνθέσω ένα business look για να ανεβάσω τη διάθεσή μου. Και ανεβάζοντας τη διάθεση, που θα πάει... θα ανεβεί και η απόδοση!
Αλήθεια, εσείς πιστεύετε στο dress for success;

Το business look που λέγαμε, με πλεκτό φόρεμα Promod, ζώνη attrattivo, μπότες Zara.

Πριν φύγω, ξαναγύρισα στο δωμάτιο για να προσθέσω 2 βραχιολάκια για να είμαι ετοιμοπόλεμη (Sprider και Pull&Bear)

Ο Γυμνός Κύριος. Βγήκε από ένα σοκολατένιο αβγό και από τότε κατοικεί στο γραφείο μου.

Η φούστα

Άργησα, αλλά τα κατάφερα. Η πρώτη μου φούστα από τα μαθήματα ραπτικής ολοκληρώθηκε και πήγε ήδη για δουλειά! Μάλλινη τσόχα σε σκούρο πράσινο. Ό,τι πρέπει για τις κρύες μέρες του Φεβρουαρίου.
Φυσικά δεν θα απαριθμήσω τα λάθη μου (είναι και πολλά). Θέλω μόνο να πω ότι έχει τέλεια εφαρμογή (αφού είναι μετρημένη πάνω μου). Τόσο τέλεια, που έχω αρχίσει να περιφρονώ τα φτηνά μου ετοιματζίδικα και να θέλω να ράψω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο...
Ελπίζω να σας αρέσει. Εδώ την έχω συνδυάσει με μαύρο στενό ζιβάγκο, μοχέρ αμάνικο ζιβάγκο φτιαγμένο κι αυτό από τα χεράκια μου πριν 10 χρόνια και μαύρες μπότες DKNY.
Το πρόσωπο κόπηκε λόγω παντελούς έλλειψης φωτογένειας.

Η καινούρια μου φίλη και οι καινούριες μου φίλες!

Άργησα, αλλά ήρθε η ώρα να δείξω στον κόσμο την καινούρια μου φίλη, την Pfaff. Την συνάντησα στα τέλη του Αυγούστου σε ένα σούπερ μάρκετ πασίγνωστης οικονομικής αλυσίδας.

Ήρθε σαν μάννα εξ ουρανού, αφού τις προηγούμενες 2 εβδομάδες είχα ευχηθεί δυνατά (και από μέσα μου) να βρω μια ραπτομηχανή σε προσφορά (δεν ζητούσα καλύτερα ένα εκατομμύριο ευρώ;).

Anyway, η ιστορία ξεκινά λίγο πιο πίσω. Τον Ιούλιο αγόρασα ένα burda (remember burda?) και κάναμε τρελλό bonding με τη μανούλα φτιάχνοντας ένα σαλβάρι. Το μικρόβιο της ραπτικής ξαναξύπνησε και ζήτησα μια ραπτομηχανή, βγήκε σε προσφορά και με 99 ευρώ έγινε δική μου.

Την πήρα αγκαλιά σαν καινούρια αγαπημένη και την πήγα σπίτι. Άνοιξα το manual, διάβασα και προσπάθησα να βάλω σε εφαρμογή ό,τι έγραφε μέσα. Γρήγορα κατάλαβα ότι χρειάζομαι επαγγελματική βοήθεια, κάποιον να μου μάθει βασικά πράγματα και τον τρόπο να τα κάνω σωστά και όχι από το μυαλό μου.

Ψάχνοντας και ρωτώντας έμαθα για τη THEIA (την οποία γνώριζα από τους υπέροχους κορσέδες της) και τα μαθήματα ραπτικής που κάνει (αυτό το πληροφορήθηκα σε ένα υφασματάδικο). Γράφτηκα μαζί με μια φίλη μου και από το ξεκίνημα του Νοέμβρη δεν βλέπω την ώρα να φτάσει κάθε εβδομάδα το Σάββατο και να πάω στο μάθημά μου.

Είμαστε ένα τμήμα από πολύ διαφορετικές κοπέλες (ανάμεσα τους και η Maddie του Wardrobe Recycle), οι οποίες όμως μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τη ραπτική, την οποία ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά και εμένα τουλάχιστον αυτή η ανακάλυψη μου δίνει πολλή χαρά. Για την ακρίβεια, μπορεί να πάω για μάθημα φορτισμένη από διάφορα δικά μου θέματα, πάντα όμως φεύγω χαρούμενη και ανάλαφρη (σαν ντοπαρισμένη). Οι δασκάλες μας Αλίκη και Ελένη είναι πολύ καλές και γλυκές (όχι δεν βαθμολογούμαστε, οπότε λέω ό,τι πιστεύω), αλλά και η Θεοδώρα, που δυστυχώς δεν τη βλέπουμε πολύ συχνά λόγω φόρτου εργασίας, είναι πάντα χαμογελαστή και γεμάτη θετική ενέργεια.

Αυτή την εβδομάδα τελειώνω την πρώτη μου φούστα (σε πατρόν που φτιάξαμε πάνω μου) και ξεκινάμε φόρεμα! Θα ανεβάσω τις δημιουργίες μου με την πρώτη ευκαιρία.

Ανάρπαστα έγιναν τα νέα περιορισμένης κυκλοφορίας βερνίκια της Mac.
Τουλάχιστον στην Ερμού που ρώτησα 4 μέρες μετά την πρεμιέρα τους. Έκανα όμως ένα ταξιδάκι -για άλλο λόγο φυσικά- στη Θεσσαλονίκη και η αγαπημένη συμπρωτεύουσα δεν με άφησε να φύγω απογοητευμένη.
Στα Mac την Τσιμισκή υπήρχε όλη η σειρά και έτσι μπήκα και στον προβληματισμό τι να διαλέξω. Μετά από ώριμη σκέψη, αποφάσισα να μη διαλέξω το κόκκινο (νομίζω ότι 6 αποχρώσεις κόκκινου είναι αρκετές για ένα νεσεσέρ), το μαύρο μου φάνηκε too much (πόσες φορές θα ντυθώ emo ή γκοθού;), το λαδί μου φάνηκε λίγο αποκρουστικό (και έχω 2 πράσινα, όπως επίσης και 1 πετρόλ που δεν έχω βάλει ποτέ), μωβ έντονο επίσης έχω… έψαχνα όμως για ένα γκρι ούτως ή άλλως.
Με τα πολλά-πολλά, κατέληξα στην γκρι-μωβ απόχρωση (Cool Reserve), η οποία είναι άκρως φθινοπωρινή, αρκετά διακριτική και από ό,τι παρατήρησα ταιριάζει με όλα σχεδόν τα χρώματα, μιας και μεταμορφώνεται ανάλογα με το τι φοράς και το φωτισμό στον οποίο βρίσκεσαι. Άλλοτε σε πιο μπεζ και άλλοτε σε πιο μωβ.
Η εφαρμογή του ήταν αρκετά καλή, αν και συνιστώ να αφήσετε 2 λεπτά να περάσουν πριν περάσετε το διαφανές top coat από πάνω (ειδάλλως ξεκολλάει το χρώμα από το νύχι) και η διάρκεια είναι στις 4-5 μέρες. Αυτό παίζει και ανάλογα με τη βάση και το top coat πάντα. Δύο στρώσεις είναι αρκετές για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τιμή… χμ… 12 ευρώ, αλλά δεν βαριέσαι. Δεν ψώνισα και πολλά πράγματα.
Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση στα Mac στη Θεσσαλονίκη ήταν ότι υπήρχε κάποιου είδους loyalty card, νομίζω ότι την ονόμαζαν “Mac friends” (ή μήπως McFriends για την οικονομία;). Υποτίθεται ότι με κάποιες αγορές, μάζευες 3 αυτοκόλλητα και μετά στην επόμενή σου αγορά είχες 25% έκπτωση.
“Εγώ είμαι κολλητή Mac Friend”, αναφώνησα. Αλλά δυστυχώς αυτό ισχύει μόνο για τη Θεσσαλονίκη. Αδικία…




(Όχι… δεν ορκίζομαι στην τελευταία φωτογραφία. Απλά ήθελα να δείξω τι ωραία ταιριάζει με τα μπεζ μου ρούχα)

Black & White

2 ζευγάρια πέδιλα, στα οποία θα μπορούσε να ποντάρει κανείς το καλοκαίρι που μας πέρασε. Σε 2 από τα πιο δημοφιλή και εύκολα να φορεθούν χρώματα. Κόστισαν μόνο 55 ευρώ και τα 2. Θα μπορούσαν να με καλύψουν για όλες μου τις εμφανίσεις στις διακοπές. Παρόλα αυτά όμως, πήρα μαζί μου γύρω στα 8 ζευγάρια παπούτσια. Μα, τι συμβαίνει με τα παπούτσια; Και γιατί δεν είναι ποτέ αρκετά;

I want to wear T-Bags

Μετά από τόσο browsing σε υπέροχα εμπριμέ φορέματα στο outnet, μπήκα στον πειρασμό να αγοράσω ένα από τα T-BAGS. Η τιμή ήταν αρκετά συμπαθητική (89 euros). Βέβαια με κανένα 11άρι έξοδα αποστολής θα μου πήγαινε στα 100, αλλά δεν βαριέσαι. Υπήρχε μπατζετάκι.
Τι είναι όμως τα T-Bags, αναρωτήθηκα…
…και έτσι αποφάσισα να κάνω ένα google-it. Από τα πρώτα που μου εμφανίστηκαν ήταν t-Bags at Yoox.
Mπα… λες;
Με ένα κλικ ήμουν μέσα και με ένα πρόχειρο search βρήκα το ίδιο ακριβώς φουστάνι, τελευταίο κομμάτι στα 69 euros. Και με έξοδα αποστολής μόνο 9, μου ερχόταν στα 78.
Με λίγη έρευνα λοιπόν γλίτωσα 21 ολόκληρα ευρώ! Διόλου ευκαταφρόνητο ποσό.
Το μάθημα λοιπόν της ημέρας ήταν, ποτέ μην αγοράζεις κάτι αν δεν έχεις κάνει την απαραίτητη έρευνα.
Τώρα ανυπομονώ να το φορέσω και έξω από το σπίτι.




(Φόρεμα T-Bags, παπούτσια Zara)

Θα κλάψω από συγκίνηση...

(Κάνω αέρα στα μάτια μου για να μην τρέξουν δάκρυα και μουτζουρωθώ)
Έφτασαν επιτέλους τα παπούτσια που παρήγγειλα μέσα στα Χριστούγεννα από το αγαπημένο asos.
Δεν πειράζει που είναι επικίνδυνα (13cm). Ψάχνω να βρω την πρώτη ευκαιρία να τα φορέσω.
Αυτό όμως που αξίζει να επισημάνω είναι ότι τώρα που είναι πεσμένη η λίρα, αξίζει να παραγγέλνετε σε λίρες, γιατί τα περισσότερα site δεν έχουν αλλάξει την ισοτιμία του ευρώ, έχουν κρατήσει το παλιό 1 λίρα = 1,5 ευρώ, ενώ πλέον ισχύει ότι 1 λίρα ~ 1,2 ευρώ. Για την τυχερούλα Fashionitsa την ημέρα που παρήγγειλε η ισοτιμία ήταν στο περίπου 1 προς 1!! Κι έτσι από τη διαφορά, βγήκαν τα έξοδα αποστολής!

Ένα δάκρυ συγκίνησης κυλάει από το δεξί μου μάτι

Δηλαδή δεν το έχω αποκτήσει ακόμα, αλλά το βλεφάριαζα πολύ καιρό στο asos , μετά έχασα τις ελπίδες μου γιατί είχε εξαντληθεί και σήμερα εντελώς τυχαία και ψάχνοντας για ένα επικίνδυνο παπούτσι, έπεσα πάλι πάνω του.
Μετά από 3 δευτερόλεπτα ενοχής, το διαβολάκι του shopping επικράτησε και με ένα κλικ ΤΟ παπούτσι θα γίνει δικό μου.

I love Vivienne Westwood!

Τον τελευταίο μήνα υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα σταματήσω να πηγαίνω στα μαγαζιά, γιατί μπαίνω σε πειρασμό. Μου έκατσαν όμως λόγω γενεθλίων κάτι λεφτάκια κι έτσι αγόρασα κάποια πράγματα από το internet. Ένα από αυτά είναι το παρακάτω κολιέ από το site της Vivenne Westwood. Το είχα σταμπάρει από ένα περιοδικό και θεώρησα ότι είναι ιδανική στιγμή να το παραγγείλω.
Η αλήθεια είναι ότι μου είναι κάπως στενό στο λαιμό, αλλά απέτυχα να το ανοίξω (οι κοσμηματοπώλες αρνούνται να το αναλάβουν ή σνομπάρουν τα faux), οπότε θα το κρατήσω προς το παρόν στενό και από Σεπτέμβρη βλέπουμε.

Είχα αποφασίσει να μην αγοράσω άλλα πράγματα. Τουλάχιστον όχι πριν τακτοποιήσω την ντουλάπα μου και αποφασίσω τι χρειάζομαι και τι όχι. Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές που τα γεγονότα τρέχουν πριν από εσένα και κάποια αντικείμενα που σχεδόν έρχονται και σου φωνάζουν "Πάρε με! Πάρε με!". Ήταν αόρατο το χέρι που με εμπόδισε να κάνω delete στο newsletter του yoox. Πάτησα πάνω στο μήνυμα και είδα τις προσφορές γενεθλίων του αγαπημένου μου designer's internet shop. Ψάχνοντας για πλάκα στις πιο ακριβές μάρκες (γιατί ως γνωστόν είμαι και λίγο τσιγκούνα), την είδα. Ήταν χρυσή, μπροκάρ, σχεδόν βασιλική. Το όνομά της, Chloe... Η τιμή της... καθόλου αμφιλεγόμενη. Με μόνο 105 ευρώ και Free shipping απέκτησα την πρώτη μου Chloe φούστα. Άντε καλοφόρετη και πάντα τέτοια!