Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010

Την αγαπούσα, το παραδέχομαι...

Ήταν το δεύτερο εγώ μου.



Αλλά ο έρωτάς μας κράτησε έξι μήνες και μετά άρχισε να ξεφτάει... η δερματίνη. Την είχα από το Φεβρουάριο και μετά σνιφ σνιφ...
Επειδή όμως μιλάμε για μια μάρκα με κύρος όπως το Marc by Marc Jacobs, με το πρώτο μου παράπονο η τσάντα αντικαταστάθηκε με μια καινούργια την παρακάτω υπέροχη (εννοείται ότι πλήρωσα τη διαφορά):

Λόγω φόρτου εργασίας οι φωτογραφίες είναι ξεσηκωμένες από το internet, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να βγω και να το φωνάξω:

MARC I LOVE YOU!

Τρέξτε να προλάβετε!

Ναι, ok... Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από την τελευταία μου ανάρτηση, αλλά έχουν συμβεί τόσα πολλά τον τελευταίο χρόνο που πραγματικά δεν είχα διάθεση να γράψω και πολλά πράγματα. Επειδή όμως ένα Bazzar είναι πάντα ένας καλός λόγος για να ξαναεμφανιστείς στο blog σου, να μια χρήσιμη ανάρτηση για όλες τις πτωχές πλην τίμιες fashionistas (ή fashionitsas σαν κι εμένα).

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009

Όπως ανέφερα στο προηγούμενό μου post, είχα πάει στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα πήγα το Σαββατοκύριακο 19-20 Σεπτεμβρίου να επισκεφτώ μια πολύ καλή μου φίλη που μετακόμισε εκεί πέρσι.
Μεταξύ άλλων, επικέφτηκα και το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο στεγάζει μία αρκετά ενδιαφέρουσα μόνιμη συλλογή, αλλά και την έκθεση «Διαδρομές Design Routes». για δες λεπτομέρειες...

H τελευταία πραγματικά με εντυπωσίασε και με ενέπνευσε (αυτό είναι άλλωστε και το αντικείμενό μου).

Να λοιπόν μια γεύση από την έκθεση αυτή, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 4 Οκτωβρίου.




Πάρτε όμως μια γεύση και από τα υπόλοιπα εκθέματα του μουσείου:

Ανάρπαστα έγιναν τα νέα περιορισμένης κυκλοφορίας βερνίκια της Mac.
Τουλάχιστον στην Ερμού που ρώτησα 4 μέρες μετά την πρεμιέρα τους. Έκανα όμως ένα ταξιδάκι -για άλλο λόγο φυσικά- στη Θεσσαλονίκη και η αγαπημένη συμπρωτεύουσα δεν με άφησε να φύγω απογοητευμένη.
Στα Mac την Τσιμισκή υπήρχε όλη η σειρά και έτσι μπήκα και στον προβληματισμό τι να διαλέξω. Μετά από ώριμη σκέψη, αποφάσισα να μη διαλέξω το κόκκινο (νομίζω ότι 6 αποχρώσεις κόκκινου είναι αρκετές για ένα νεσεσέρ), το μαύρο μου φάνηκε too much (πόσες φορές θα ντυθώ emo ή γκοθού;), το λαδί μου φάνηκε λίγο αποκρουστικό (και έχω 2 πράσινα, όπως επίσης και 1 πετρόλ που δεν έχω βάλει ποτέ), μωβ έντονο επίσης έχω… έψαχνα όμως για ένα γκρι ούτως ή άλλως.
Με τα πολλά-πολλά, κατέληξα στην γκρι-μωβ απόχρωση (Cool Reserve), η οποία είναι άκρως φθινοπωρινή, αρκετά διακριτική και από ό,τι παρατήρησα ταιριάζει με όλα σχεδόν τα χρώματα, μιας και μεταμορφώνεται ανάλογα με το τι φοράς και το φωτισμό στον οποίο βρίσκεσαι. Άλλοτε σε πιο μπεζ και άλλοτε σε πιο μωβ.
Η εφαρμογή του ήταν αρκετά καλή, αν και συνιστώ να αφήσετε 2 λεπτά να περάσουν πριν περάσετε το διαφανές top coat από πάνω (ειδάλλως ξεκολλάει το χρώμα από το νύχι) και η διάρκεια είναι στις 4-5 μέρες. Αυτό παίζει και ανάλογα με τη βάση και το top coat πάντα. Δύο στρώσεις είναι αρκετές για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τιμή… χμ… 12 ευρώ, αλλά δεν βαριέσαι. Δεν ψώνισα και πολλά πράγματα.
Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση στα Mac στη Θεσσαλονίκη ήταν ότι υπήρχε κάποιου είδους loyalty card, νομίζω ότι την ονόμαζαν “Mac friends” (ή μήπως McFriends για την οικονομία;). Υποτίθεται ότι με κάποιες αγορές, μάζευες 3 αυτοκόλλητα και μετά στην επόμενή σου αγορά είχες 25% έκπτωση.
“Εγώ είμαι κολλητή Mac Friend”, αναφώνησα. Αλλά δυστυχώς αυτό ισχύει μόνο για τη Θεσσαλονίκη. Αδικία…




(Όχι… δεν ορκίζομαι στην τελευταία φωτογραφία. Απλά ήθελα να δείξω τι ωραία ταιριάζει με τα μπεζ μου ρούχα)

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

Μπότες

Καλά... έχω λυσσάξει σήμερα. (Πώς φαίνεται ότι δεν έχω δουλειά).
Σε 1η μετάδοση από το yoox μία σειρά από απίθανες (αλλά πανάκριβες) μπότες. Τις θέλω όλες...

Black & White



2 ζευγάρια πέδιλα, στα οποία θα μπορούσε να ποντάρει κανείς το καλοκαίρι που μας πέρασε. Σε 2 από τα πιο δημοφιλή και εύκολα να φορεθούν χρώματα. Κόστισαν μόνο 55 ευρώ και τα 2. Θα μπορούσαν να με καλύψουν για όλες μου τις εμφανίσεις στις διακοπές. Παρόλα αυτά όμως, πήρα μαζί μου γύρω στα 8 ζευγάρια παπούτσια. Μα, τι συμβαίνει με τα παπούτσια; Και γιατί δεν είναι ποτέ αρκετά;